Bewoners zijn heel goed in staat om een actieve rol te hebben bij wijkaanpak. Het zijn hun woningen, buurt, problemen, zorgen en wensen. Om deze problemen, zorgen en wensen te kunnen aanpakken zullen ze zich moeten organiseren om een vuist te maken. Om als volwaardige gesprekspartner de belangrijkste partij te worden bij de aanpak van leefbare buurten. Het organiseren, het collectief maken, verantwoordelijkheid nemen, verantwoording afleggen aan je achterban, eigenaar worden van het probleem en de oplossing,  ontstaat niet zomaar. Dat vergt veel inzet. En ondersteuning. 

Juist op die ondersteuning door professionals om de bewoners een krachtig georganiseerd geluid te laten horen, is veel op bezuinigd. Met de komst van outreachende ambtenaren en woonconsulenten heeft men gedacht dat de mening van bewoners toch wel wordt gehoord. Met de beste bedoelingen. 

De professionele ondersteuning, opbouwwerkers, die geschoold zijn om bewoners mee te helpen zich collectief te organiseren, werden wegbezuinigd. 

Het is een agogisch vak, deskundig in het bewerkstelligen van veranderingsprocessen bij het individu, georganiseerde bewoners, en bij organisaties die er toe doen om dat te bereiken. 

Als je bewonersinbreng serieus neemt, zul je moeten investeren om stevige in- en tegenspraak te organiseren. 

Er is enorm veel kennis, kunde, ervaring bij bewoners. En weten ook vele oplossingen en verbeteringen te benoemen. Geef de burger de mogelijkheid om dat ook stevig neer te zetten. 

Dit gebeurd niet zomaar, spontaan, of door goed te luisteren. Dat is een vak, een professie, met “veranderkundige” skills. 

Tinus Brabers

Ondersteun zelforganisaties en het proces van zelforganisering