Wie in de wij actief is, zal het zeker opvallen dat het geregeld aan handjes ontbreekt. Vrijwillige handjes, maar zeer zeker ook beroepsmatige handjes. Als er zaken spelen in een wijk blijken er vaak veel meedenkers te zijn. Beleidsmakers, managers, regisseurs, staffunctionarissen, politici, vertegenwoordigers van instanties. Al deze functionarissen proberen vanuit de beste bedoelingen een goede bijdrage te leveren. Maar geen van hen gaat ook daadwerkelijk aan de slag in een gezin, buurt of straat. Dat werk kom telkens terecht op dat dezelfde aantal uitvoerende professionals (en vrijwilligers). En vaak zijn die al overbelast. Mijn hartekreet is dat we veel meer uitvoerende capaciteit naar de wijk toe moeten organiseren. De wereld verandert pas concreet door hetgeen daar plaats vindt. Niet door wat op kantoren of achter buro’s wordt bedacht en geadviseerd. Mijn inziens is de balans tussen concrete uitvoering enerzijds en beleid, regie, aansturing en administratie anderzijds niet meer op orde. De systeemwereld is te groot ten opzichte van de leefwereld. Meer ‘boots on the ground’, daar is de wijk pas echt mee geholpen. Het zal niet alleen wijkbewoners gelukkiger maken als er meer, sneller, dichterbij, direct kan worden opgelost. Het zal ook veel besparen.

Jasper Ragetlie

Meer doeners, minder meedenkers